Mam to szczęście, że po nadmiernym wysiłku wywołanym myśleniem (ale się chwalę!!!) trafiam do miejsc, w których wszystko - łącznie ze mną - nabiera innego wymiaru. Miejsca te sprawiają wrażenie zapomnianych przez Boga i ludzi. Istna metafizyka! Tego nie da się tak do końca opowiedzieć, tam po prostu trzeba być i poczuć przez skórę, nozdrza, uszy, oczy…

Nie wiem, jak się to dzieje, ale gdy trafiam w ten inny wymiar odpoczywam, a mój czas zatrzymuje się. Staję w miejscu, w którym czuję się najlepiej. Zamykam oczy, biorę głęboki oddech i… słyszę zastygły w tym miejscu dawny gwar ludzi, uderzenia metalowej pieczęci na biletach z kartonika, syk pary i gwizdek lokomotywy, trzask drzwi wagonów, wołanie kierownika pociągu : Wsiadać do pociągu, drzwi zamykać!

Zdjęcia wykonane w miejscowości Wronowy (kujawsko-pomorskie), kilka kilometrów za Strzelnem na trasie w kierunku Konina

(20,994)

W odpowiedzi Sitting Bullowi et consortes: Pogłoski o moim zaginięciu są mocno przesadzone [por. z Mark Twain]

————–

Znów było parę dni wyciszenia, bo łykałem tlen niczym pigułki na pamięć. Jak sądzę jest to z pożytkiem dla mnie (to najważniejsze), ale i dla wszystkich, którzy mają i będą mieli ze mną jakąkolwiek styczność. Czas wykorzystałem na pracę fizyczną, dość ciężką jak na mnie, bo mięśnie mówią mi, że nieco przedobrzyłem, na zaległe lektury i - jak mawiał klasyk - Ja bardzo dużo czytam, odświeżam umysł i kur… będę jak brzytwa.

Był to także czas na lekturę tego, co w przestrzeni blogowej się pojawiało i pojawia. Zawartość jest tak bogata i ogromna, że przekracza możliwość ogarnięcia całości. Wśród autorów pojawiają się różne wrażliwości i motywy pisania tekstów. Dla jednych jest to forma osobistego pamiętnika (jest kilka, do których z przyjemnością zaglądam), dla drugich pasją jest pisanie o polityce (te teksty czytuję sporadycznie), dla innych wreszcie ważne jest pisanie o swoich pasjach, problemach, prowokowanie do myślenia i dyskusji. Ta ostatnia przestrzeń jest dla mnie najbardziej interesująca, bo można się zetrzeć na polu argumentów i sporów.

Od jakiegoś czasu - w kilku odwiedzanych przeze mnie miejscach - pojawiają się wypowiedzi stawiające problem, w jaki sposób egzystują teksty i w jakiej relacji są do rzeczywistości, a zwłaszcza do autora, który skrywa się za jakimś loginem, czy nickiem. Jeśli chodzi o mnie to zawsze utożsamiam się z tym, co piszę i tekst jest emanacją… może lepiej zabrzmi: prezentacją mnie i moich poglądów. Jest to prezentacja mnie, ale nie takiego jakim jestem sam w sobie tylko w sensie i takim zakresie, w jakim chcę się ujawnić. Biorąc pod uwagę dalszy żywot takiego tekstu i jego odbiór przez czytających to jest insza-inszość, gdyż tekst jest odczytywany w innym kontekście, którym są osobiste doświadczenie czytającego i język (świat pojęć), którym się posługuje się w myśleniu o sobie i świecie zewnętrznym. Owszem mogę w jakiś sposób uściślać rozumienie mojego tekstu, ale tylko o tyle, o ile odbiorca podejmuje dialog w komentarzach. Tak naprawdę tekst i zawarte w nich implikacje są ode mnie niezależne i żyją swoim życiem poza mną.

W takim razie - jest wielce prawdopodobne to, co napisała pewna E-postać - jesteśmy w przestrzeni blogowej loginami i nickami, a jako takich nie imają się obelga z obrazą. Wszelkie odniesienia do nas tak naprawdę czynione są w oparciu o słowa i dotyczą przestrzeni (obrazów) kreowanych tymi słowami, a nie do nas samych jako takich.

W tym miejscu zatrzymam się przywołując jedynie platońską opowieść o jaskini, która ilustruje różnicę pomiędzy światem rzeczywistym a pozornym. W skrócie wygląda to mniej więcej tak: jest jeden świat realny i jest to świat idei - zbioru prawzorów dla tych wszystkich niby-rzeczy, które postrzegamy zmysłami. To, co widzimy to cienie prawdziwego świata idei. Platon relację pomiędzy światem idei a światem znanym człowiekowi wyraził obrazem jaskini i przykutych w niej twarzą do ściany więźniów. Nie mogli widzieć bezpośrednio świata takim jakim był, gdyż był za ich plecami. Postrzegali go jedynie poprzez cienie rzucane na ścianę, do której byli przykuci (por. Platon, Państwo, ks. VII).

Zdj. z www.geocities.com

(20,262)

Dziś setny wpis. Ale się tego nazbierało od września 2007. Nie będę się pastwił nad Wami i pisał o tym, co już zostało napisane. Odnotowałem to tylko gwoli kronikarskiej powinności.

A teraz pora wziąć się do roboty: pisarze do pióra, kobiety na traktory, robotnicy do fabryk. Aby Polska rosła w siłę, a ludziom żyło się dostatniej… Jeśli jakieś fajne hasła z minionej i niezapomnianej przeszłości się Wam przypomną możecie dołączyć je do komentarzy:-)))

__________

Wczoraj po południu odwoziłem na dworzec PKP moje pierworodne szczęście, które po długim łykędzie wracało dalej studiować do Poznania. Wcześniej - bo z samego rana - postanowiła poprawić czwórkę z matury z rozszerzonego języka angielskiego. Nadmienię, że maturę zdawała dwa lata temu (sic!!!). Zapytałem ją po co to robiła?

- A chciałam się sprawdzić - odpowiedziała z rozbrajającym uśmiechem.

W głowie mi się to nie mieści, by podchodzić do egzaminu maturalnego po dwóch latach wyłącznie dla sprawdzenia się i bez żadnego widocznego, czy koniecznego powodu. Sam, aż tak ambitny nigdy nie byłem. Wyznawałem zasadę: zdać, zaliczyć i - jeśli nie ma konieczności - to do tego nie wracać. Ciekawe po kim ona to ma? - pomyślałem. Owszem, badam genealogię rodziny, ale nikogo takiego ambitnego nie znalazłem… no chyba, że jej dziadek Fredek (85 lat skończy w wigilię Bożego Narodzenia). Ten to jest ambitny. Potrafi codziennie studiować i ćwiczyć język niemiecki, którym posługuje się biegle od czasów wojny. Ale żeby, aż tak przeszło to na wnuczkę?

Gdy tak jechaliśmy na ten dworzec PKP i byliśmy już w połowie drogi Oliwka zamyśliła się przez moment, spojrzała na swoją torebkę i plecak i mówi:

- Ciekawe czego dziś znów zapomniałam zapakować?

Spojrzałem na nią wymownie. Odwzajemniła spojrzenie i z rozbrajającym uśmiechem dodała:

- Ciekawe za kim to mam tatku?

Obydwoje ryknęliśmy śmiechem. Moja krew - pomyślałem z dumą.

Gdy wróciłem do domu, a Oliwka była już w drodze do Poznania, powitał mnie w progu Marcin z ciekawą informacją. W tzw. międzyczasie (nawiasem mówiąc idiotyczny kolokwializm) Oliwka zadzwoniła do brata z informacją, że zapomniała ładowarki do telefonu… I jak jej nie kochać?:-)))

(19,149)

Ostatni wpis z cyklu zasłyszane

——————--

Stoję sobie ostatnio spokojnie w kolejce do kasy w Carrefourze.
Stoję sobie ….. stoję…
Nagle zauważam przy drugiej kasie, wpatrzoną we mnie i uśmiechającą się do
mnie blondynę.
Ale jaką blondynę!
Mówię wam Karaiby, słońce, plaża, Bacardi…!
Ostatnio ładne dziewczyny się do mnie tak uśmiechały, gdy przytaszczyłem
do akademika, na drugi dzień po imprezie, skrzynkę
zimnego piwa. Ale to było 10 lat temu…
Ta jednak uśmiechała się do mnie przyjaźnie nawet bez piwa.
Jakaś taka znajoma mi się przez chwilę wydała, ale nie mogłem sobie
przypomnieć skąd…
Pewnie podobna do jakiejś aktorki…
Powoli budził się we mnie głęboko uśpiony instynkt łowcy.
Mieszanka adrenaliny i testosteronu wypełniały mój organizm.
To one kazały mi bez zastanowienia zapytać:
- Przepraszam, czy my się skądś nie znamy?
Wypadło nawet nieźle.
Lala połknęła haczyk.
Jej reakcja była szybka, uśmiech bez zmian:
- Nie jestem pewna, ale chyba jest pan ojcem jednego z moich dzieci…
Mówi się, że ludzki umysł potrafi w sytuacjach ekstremalnych pracować nie
gorzej od komputera.
Mój był w tej sekundzie w stanie konkurować z najlepszymi.
Po chwili miałem wydruk.
Zawsze używam gumek.
Zdrada małżeńska jest już sama w sobie wydarzeniem szargającym nerwy
szanującego się mężczyzny.
Po co ją jeszcze dodatkowo komplikować?
Mój komputer pokładowy przypomniał mi tylko
trzy przypadki, które były odstępstwem od tej zasady.
Koleżanka z pracy, na szczęście tak brzydka, tak, że sama jej twarz była
najlepszym zabezpieczeniem.
Koleżanka żony z pracy, na szczęście po takim alkoholu, że mi nie do końca
… tego…
Jest.
Pozostała tylko jedna możliwość. Kiedy mogłem sobie” strzelić” dzieciucha
na boku.
Nie omieszkałem podzielić się tą radosną nowiną z matką “mojego”
nieślubnego dziecka i setką kupujących przy okazji:
- Już wiem Pani musi być tą stripteaserką, którą moi koledzy zamówili na
mój wieczór kawalerski przed 8-ma laty.

Pamiętam, że za niewielką dodatkową opłatą zgodziła się pani wtedy robić
to ze mną na stole w jadalni na oczach moich klaszczących
kolegów i tak się pani przy tym rozochociła, że na koniec za darmo zrobiła
im pani wszystkim po lodziku!
Zaległa całkowita cisza.
Nawet kasjerki przestały pracować.
Wszyscy wpatrywali się na przemian we mnie i w czerwieniącą się coraz
bardziej ślicznotkę.
Kiedy osiągnęła kolor znany w kręgach muzycznych jako “Deep Purple”
wysyczała przez śliczne usteczka:
- Pan się myli!
Karaiby zastąpiła Arktyka
- Jestem wychowawczynią pana syna w 2b…

(18,875)

Do pana Zdzicha Kwiatkowskiego, który od dłuższego czasu nic opłaca rachunków za gaz, przyszło upomnienie w dość ostrym tonie, podpisane przez kierownika działu windykacji Zakładu Gazowniczego.

Pan Zdzich wziął kartkę papieru, usiadł przy biurku i odpisał, co następuje:

Szanowny Panie,

Pragnę Pana poinformować, iż raz na miesiąc, gdy otrzymuję rentę, zbieram wszystkie rachunki dotyczące opłat za mieszkanie i resztę mediów. Wrzucam je do dużego dzbana, mieszam i losuje trzy, z którymi idę na pocztę i opłacam.

Jeżeli pańska Instytucja pozwoli sobie choćby jeszcze raz przysłać do mnie list utrzymany w podobnym tonie, to jej faktury na rok zostaną wykluczone z loterii.

Z poważaniem Zdzisław Kwiatkowski

W odpowiedzi miły Pan z Gazowni odpisuje:

Informujemy, iż w przypadku braku wpłaty w terminie 14 dni od daty niniejszego pisma kartka z Pańskim nazwiskiem zostanie wrzucona o komory maszyny losującej, a następnie Pańskie nazwisko zostanie wylosowane.

Głównymi nagrodami są:

1. Przerwanie dostaw gazu

2. Przerwanie ostaw renty

3. Wycieczka do najbliższego miejscowego Sadu Rejonowego

4. Wizyta miłych Panów z działu Windykacji, tudzież wizyta Komornika.

Zapraszamy do wzięcia udziału w loterii…

——————–

PS. Powoli wracam do świata blogowego zatem komentarze do komentarzy uzupełnię jutro