W mojej ojczyźnie, do której nie wrócę,
Jest takie leśne jezioro ogromne,
Chmury szerokie, rozdarte, cudowne
Pamiętam, kiedy wzrok za siebie rzucę.

[Czesław Miłosz]

Cytowany fragment wiersza zapoznałem jesienią 1980 roku, jeszcze przed Noblem autora. Od razu skojarzył mi się z Florentynowem, niewielką wioseczką w Wielkopolsce, w której było raptem 10 numerów. Dziś może jest jeden więcej albo i nie… Kiedyś nie można było jej zlokalizować na żadnej mapie, choć sam nie mam z tym najmniejszego problemu, gdyż to miejsce jest w mych emocjach i wspomnieniach. To taka latarnia i punkt odniesienia w rejsie po oceanie życia.

Florentynowo to miejsce magiczne, które kojarzy mi się z dziadkiem Romanem - starym amerykańskim żołnierzem z czasów I wojny światowej, babcią Marianną, drobniutką i kruchą istotą, zawsze dbającą o to, by nikt z przybyszów nie był głodny i miał gdzie głowę złożyć oraz z panią Józią, gosposią dziadków, przypominającą Józię z serialu Plebania.

Florentynowo swą nazwę wzięło od imienia mojej prababki Florentyny. Ziemia, na której powstała wieś, znajdowała się wcześniej w całości w rękach rodziny. Czasy były takie, że jeszcze przed wojną ziemia kawałek po kawałku została sprzedana i w ślad za tym powstało tam 10 gospodarstw. Dzięki temu przedwojennemu zabiegowi, udało się uniknąć powojennych skutków tzw. reformy rolnej robionej w oparciu o dekrety PKWN.

Najpierw bywałem u dziadków sporadycznie na kilka dni. Było to na pewno przed 1967 rokiem (elektryfikacja wsi), gdyż pamiętam jeszcze lampy naftowe. Czasami jeździłem tam z mamą, a czasami dziadek sam mnie zabierał do siebie.

Ten mój związek emocjonalny z Florentynowem był tak silny, że w wieku 2 i 3 lat uprawiałem coś, co można określić mianem słynnych ucieczek. Na czym to polegało. To proste. Ze Ślesina, gdzie mieszkałem, było do dziadków 4 km. Pewnego dnia rano po śniadaniu, w towarzystwie rok starszej Wiolety, wyruszyłem w kierunku Florentynowa. Pamiętam, jak dziś, że miałem świadomość, że robię coś nagannego, ale imperatyw dotarcia do dziadków był silniejszy.

Dziadkowie oniemieli widząc mnie i moją towarzyszkę wyprawy. Dostaliśmy od babci jagody z cukrem i śmietaną. Po tym wnioskuję, że mógł być to lipiec 1963 roku. Było bardzo ciepło. Po kilku godzinach przyjechał po nas żukiem ojciec Wiolety powiadomiony przez umyślnego, którego wysłali dziadkowie.

Mimo zabezpieczeń płotów w ogrodzie i zamykania furtek, jeszcze kilkadziesiąt razy udawało mi się wydostać, a kilka razy dotrzeć do celu. W trakcie większości ucieczek na Flintowo (nazwa w wersji dzięcięcej) byłem ujęty już w pół drogi przez starszego brata lub ojca.

Do dziś zaglądam tam, mimo że mieszkają inni ludzie. We wdychanym powietrzu wyczuwam wibracje przeszłości, patrząc w dal widzę dziadków i inne osoby.

To miejsce to magia i… mój wehikuł czasu.

(10,970)

POSTSCRIPTUM 2008/04/09

Co było, to było, co może być - jest
A będzie to co będzie
Lecz zawsze to miło, że nie brak nam miejsc
Do których wracamy pamięcią [...]

Szanujmy wspomnienia, smakujmy ich treść
Nauczmy się je cenić
Szanujmy wspomnienia, bo warto coś mieć
Gdy zbliży się nasz count desiere [...]

Skaldowie

Your response: